• Kino
  • Mapa
  • Ogłoszenia
  • Forum
  • Komunikacja
  • Raport

Recenzja filmu "Kos". Więckiewicz i Braciak odlecieli w kosmos

Tomasz Zacharczuk
22 września 2023, godz. 09:30 
Opinie (65)
  • Robert Więckiewicz, spotkanie z ekipą filmu "Kos"
  • Agnieszka Grochowska, spotkanie z ekipą filmu "Kos"
  • Jacek Braciak, spotkanie z ekipą filmu "Kos"
  • Łukasz Simlat, Mikołaj Trzaska, spotkanie z ekipą filmu "Kos"
  • Paweł Maślona, reżyser filmu "Kos"

Recenzja filmu "Kos". Nie jest to kolejne patetyczne widowisko snujące opowieść o krystalicznym polskim heroizmie. Nie jest to także oszlifowany filmowy pomnik Tadeusza Kościuszki. Nie jest to w końcu rozbuchane zagorzałym patriotyzmem i podlane biało-czerwoną dumą rodzime kino historyczne przepisywane z kart szkolnego podręcznika. "Kos"to gatunkowa woltyżerka, do której uprawiania Pawła Maślonę natchnął duch samego Quentina Tarantino. Oto na 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych objawił się film, który punktuje nasze narodowe wady po to, by zarówno się z nich zaśmiać, jak i wyciągnąć wnioski na przyszłość. Waszmościanki i waszmościowie, siodłajcie konie i galopem do kin (ogólnopolska premiera już 6 października). Drugiego takiego polskiego filmu prędko nie obejrzycie.




19:39 21 WRZEśNIA 23

Najbardziej liczna ekipa filmowa na festiwalu w Gdyni (10 opinii)

Tłum filmowców na premierze filmu "Kos". Na scenie m.in. Jacek Braciak, Agnieszka Grochowska, Andrzej Seweryn, Robert Więckiewicz, Łukasz Simlat
Tłum filmowców na premierze filmu "Kos". Na scenie m.in. Jacek Braciak, Agnieszka Grochowska, Andrzej Seweryn, Robert Więckiewicz, Łukasz Simlat


Recenzja "Kosa"



Szczere pole w szerokim planie. Po chwili widać uciekającego przed szlachcicami parobka, którego po dopadnięciu ciemiężcy bezlitośnie okładają razami. Gdy mają mu wymierzyć ostateczną karę, pojawia się dwóch jegomościów. Jeden, o dość egzotycznej jak na XVIII-wieczną Polskę karnacji, mierzy do nich ze strzelby. Drugi spokojnym tonem wyjaśnia napastnikom, że okładany kijami chłop nie jest niczyją rzeczą, a przede wszystkim człowiekiem. Do krnąbrnych waszmościów słowo nie dociera, trzeba więc sięgnąć po argumenty z ołowiu.

Zobacz nasz festiwalowy serwis



Otwierająca "Kosa" scena niejednemu widzowi zapewne przywoła na myśl "Django", w którym biały łowca nagród i jego czarnoskóry kompan podobnymi metodami wymierzali sprawiedliwość okrutnikom znęcającym się nad niewolnikami. W filmie Pawła Maślony i Tarantino i westernu jest sporo. Bezwzględnych plantatorów zastępują rozpasani magnaci, uciskanymi nie są uprawiacze bawełny, a pszenicy, a role wyswobodzicieli grają wracający do kraju z amerykańskich wojaży Tadeusz Kościuszko (Jacek Braciak) i jego ciemnoskóry druh, Domingo (Jason Mitchell).

Oceny naszych dziennikarzy

Oceny przyznają pracownicy portalu Trojmiasto.pl, w skali ocen 1-10

   
Tomasz Zacharczuk Tomasz Zacharczuk
Magda Mielke Magda Mielke
Anna Starostka Anna Starostka
Alicja Olkowska Alicja Olkowska
Średnia
Chłopi

Typujemy zwycięzców festiwalu filmowego w Gdyni (recenzja)

Na tle zmieniających się pór roku i sezonowych prac polowych rozgrywają się losy rodziny Borynów i pięknej, tajemniczej Jagny. To właśnie kobiety, w szczególności tragiczna postać Jagny, znajdą się w sercu fabuły. Unikalny mikroświat wiejskiej wspólnoty stanie się pretekstem do opowiedzenia uniwersalnej i niesamowicie aktualnej historii. Historii o tragicznej miłości i życiu w małej społeczności, gdzie reguły i brutalne zasady gry wyznaczają każdemu określone miejsce w grupie, a wyjście poza ciasne ramy grozi upokorzeniem i odrzuceniem. Monumentalne dzieło Władysława Reymonta przepełnione jest kwiecistymi opisami przyrody. Film zostanie zrealizowany na podstawie malarstwa okresu Młodej Polski, które idealnie oddaje nastrój powieści. więcej »

Średnia 8.5 (4 recenzje)

Ocena czytelników: 8.5

9
Tomasz Zacharczuk Ocena: 9

Trudno tak opasłą powieść "upchnąć" w niespełna dwugodzinny metraż. Brakuje więc tu momentami szerszego tła i bliższego poznania bohaterów, choć esencję z Reymonta twórcom animowanych "Chłopów" udało się w swoim filmie zawrzeć. Na poziomie wizualnym - bez niespodzianek - kunszt, maestria i tytaniczna praca (szczególnie w wielu dynamicznych scenach). Muzyka Rostkowskiego fenomenalna. Kreacje aktorskie bez zarzutu. Najlepiej wypadła ta najmniej znana, czyli w roli Jagny Kamila Urzędowska, świetna na drugim planie Dorota Stalińska. Duży szacunek dla twórców za ich własną wizję "Chłopów". Wizję intrygującą i wspaniałą w realizacji. Dostosowaną do współczesnego widza i uniwersalną w przekazie.

8
Magda Mielke Ocena: 8

Wielkie i niezwykle udane filmowe przedsięwzięcie. Duet reżyserski Dorota Kobiela i Hugh Welchman już przy „Twoim Vincencie” pokazał jak fantastycznie sprawdza się forma ruchomych obrazów malarskich. W przypadku "Chłopów" wszystko jest lepiej, bardziej, mocniej. Wyszedł kawał świetnego kina: technicznie olśniewającego, świetnie zagranego i wspaniale brzmiącego. "Chłopi" są dynamiczni, imponują formalnie, ale to też wciągający dramat. Odczytany na nowo Reymont jest po prostu porywającą historią, korespondującą z teraźniejszością i wyrywającą się ze sztywnych ram szkolnego kanonu. Czarny koń festiwalu. A i mocny typ na polskiego kandydata do Oscarów.

9
Anna Starostka Ocena: 9

Potężna powieść Reymonta doczekała się wspaniałej ekranizacji. Metraż filmu wymagał uproszczenia wielu aspektów literackich, jednak w tym przypadku dodanie treści mogłoby zepsuć efekt. A efekt jest rewelacyjny. Ujęcie Chłopów w animacji z tak akuratnie dobraną obsadą wyszło po prostu bardzo dobrze. Klimat filmu balansujący na granicy oniryczności i wiejskiej rzeczywistości wchodzi pod skórę i angażuje, a wszystko to otulone nastrojowymi kompozycjami Łukasza Rostkowskiego. Specjalny ukłon dla Kamili Urzędowskiej, od której do ostatniej sceny nie można oderwać wzroku. 40 tysięcy obrazów olejnych namalowanych przez ponad 100 artystów. Brawo!

8
Alicja Olkowska Ocena: 8

Imponujące widowisko, które udowadnia, że polskie kino wciąż potrafi zaskoczyć. Pieczołowicie nakręcony i namalowany film od pierwszych kadrów hipnotyzuje i przenosi widza w zupełnie inny świat. Nagle to, co w sumie dobrze znamy ze szkolnej lektury i serialu sprzed kilku dekad nabiera nowego wymiaru i staje się zupełnie odrębną opowieścią. Wspaniale to wszystko prezentuje się na ekranie, doskonale brzmi, co jest zasługą L.U.C-a, muzyka związanego z Trójmiastem. Posypią się ważne nagrody. Brawo!

8.5
Doppelgänger. Sobowtór

Typujemy zwycięzców festiwalu filmowego w Gdyni (recenzja)

Film przenosi widzów w czas przełomu lat 70-tych i 80-tych, a jego akcja rozgrywa się po dwóch stronach żelaznej kurtyny równocześnie. Hans żyje w tętniącym życiem Strasburgu, korzystając z możliwości, jakie daje Zachód. Wtapia się w lokalną społeczność, jednocześnie prowadząc działalność szpiegowską. Bitner mieszka z rodziną w Gdańsku, pracuje w stoczni. Pozornie nic nie łączy obu mężczyzn, jednak przeszłość skrywa tajemnicę, która postawi ich przed koniecznością zmierzenia się z własnymi słabościami i namiętnościami. Obaj staną przed pytaniem dotyczącym swojej tożsamości. więcej »

Średnia 6.8 (4 recenzje)

Ocena czytelników: 8.1

8
Tomasz Zacharczuk Ocena: 8

Znakomity thriller szpiegowski. Bliżej mu do "Szpiega" Alfredsona aniżeli bondowskich widowisk. Niekoniecznie bowiem o akcję tu chodzi, a o precyzyjną budowę napięcia i misterne konstruowanie fabuły skoncentrowanej na kradzieży tożsamości. Świetni Gierszał i Schuchardt (choć jego wątek jest trochę jednak marginalizowany w tej opowieści), równie świetnie poprowadzeni przez Holoubka. Technikalia na wysokim poziomie, klimat gęsty, a sama historia wciągająca. Mocny kandydat do nagród. Gdańskie plenery ukryte na dalekim planie, ale zgrabnie zostały wplecione w opowieść.

6
Magda Mielke Ocena: 6

Ciekawy film szpiegowski z dobrą obsadą. Wszystkiego jest tu po trochu: thriller łączy się z dramatem obyczajowym, intryga z historią trudnej miłości i okrucieństwem totalitaryzmu. Niestety, i tak czegoś zabrakło. Z pozoru skomplikowaną intrygę widz jest w stanie rozwiązać w kilka chwil. Przez 3/4 czasu ekranowego budowany jest wspaniały, skąpany we mgle, subtelnej muzyce i zimnych kadrach klimat tej opowieści, który w jednej chwili ulatnia się przez komiczną scenę spotkania ojca i syna w polu. Później historia leci na łeb, na szyję, żeby zdążyć wszystko spiąć i wyjaśnić. Zabrakło emocji, napięcia, rytmu, scen wbijających widza w fotel. Dużą zaletą jest za to oglądanie kadrów z Trójmiasta i udającego Strasburg Wrocławia.

7
Anna Starostka Ocena: 7

Potencjał fabularny był ogromny, tylko zabrakło decyzji, który wątek ma być tym najważniejszym. Bardziej niż thriller jest to opowieść o szpiegowskim życiu i rodzinnych koneksjach. Wątek Jana (Tomasz Schuchardt) został dosyć szybko odpuszczony i sam bohater pojawiał się sporadycznie. Chociaż dobrze się patrzy na znakomitego Jakuba Gierszała, to jednak tęsknym okiem czekałam na sceny z życia Bitnera. Akcja nie zdążyła się dobrze zawiązać, a już był koniec filmu, mimo dwóch godzin seansu. Coś tu poszło nie tak. Jednak warto podejść do seansu z pełną uwagą i zaangażowaniem. Dodatkowym atutem są zdjęcia i doskonała muzyka Jana Komara. Niewątpliwie Holoubek swoim poprzednim filmem "25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy" wysoko postawił poprzeczkę.

6
Alicja Olkowska Ocena: 6

To pewnie będzie jeden z najwyżej ocenionych filmów festiwalu, ale czuję niedosyt. Świetnie zagrany, dobrze nakręcony, wspaniała muzyka, ale emocji brak. Niespecjalnie zaangażowałam się w przemianę bohatera, w którego wcielił się Jakub Gierszał. Niewiele emocji wywołała we mnie ta historia. Samo zakończenie pozostawia niedosyt, brakuje też domknięcia opowieści i informacji co stało się z „sobowtórem”, jak potoczyły się jego dalsze losy (skoro to opowieść na podstawie prawdziwych wydarzeń). To mimo wszystko cenny film dla Trójmiasta ze względu na wiele znajomych lokalizacji, efektownie pokazanych i zmienionych na potrzeby akcji, ale czy to będzie mój tegoroczny faworyt? Niestety nie.

6.8

Średnia 4.5 (4 recenzje)

Ocena czytelników: 7.3

5
Tomasz Zacharczuk Ocena: 5

Na pewno najlepszy film Glińskiego od paru ładnych lat, ale miałem apetyt na zdecydowanie więcej. Głównie ze względu na bardzo dobrą pierwszą połowę filmu. Potem zaczął się już fabularny chaos, który ciekawie zapowiadający się dramat psychologiczny obrócił w pozbawioną emocji opowiastkę o inwigilowaniu Wojtyły. Finałowa konfrontacja obu postaci niestety pozbawiona większych emocji i niewiele wnosząca do opowieści. Niezły Mateusz Więcławek, ale na więcej nie pozwolił mu scenariusz. Wizualne eksperymenty z bielą i czernią oraz paradokumentalnymi ozdobnikami też okazały się z upływem czasu nużące.

4
Magda Mielke Ocena: 4

Zbyt czarno-biały i zwyczajnie nudny. W dodatku z papierowymi postaciami. Tęsknotę za kinem moralnego niepokoju czuć na kilometr. Reżyser w lepszej formie niż w „Zieji” czy „Czuwaj”, ale bądźmy szczerzy - poprzeczka była nisko.

5
Anna Starostka Ocena: 5

Trochę za dużo historycznych, filmowych opowieści w jednym umęczonym stylu. Może ciekawiej byłoby przedstawić filozoficzne dywagacje na temat moralności tytułowego figuranta. Najciekawsze w tym dwugodzinnym seansie były rozterki i wstępy do potencjalnie ciekawych rozmów, które się nigdy nie rozwinęły. Duży plus za bardzo dobrego Mateusza Więcławka.

4
Alicja Olkowska Ocena: 4

Za dużo tu wszystkiego, jakby twórcy nie mogli się zdecydować co jest najważniejsze i co ma być osią filmu. Być może ta historia lepiej sprawdziłaby się w formie kilkuodcinkowego serialu? Kolejna dobra rola Mateusza Więcławka.

4.5

Średnia 3.3 (3 recenzje)

Ocena czytelników: 6.0

2
Tomasz Zacharczuk Ocena: 2

Jest taka scena w filmie, w której jeden z bohaterów budzi się w argentyńskim pociągu i nie do końca wie, co się właśnie stało. Nikogo nie rozumie, nie rozumie też okoliczności, które doprowadziły go do tego dziwacznego miejsca. Podczas seansu czułem, że to właśnie ja siedzę w takim pociągu i nie do końca mogę pojąć po co w ogóle nim jadę. Tym bardziej, że zmierza on donikąd. Karykaturalna fabuła, fatalne inscenizacje, archaizm formy i treści, zdziecinniały humor i surrealizm na poziomie szkolnego teatrzyku. Film-pomyłka.

4
Magda Mielke Ocena: 4

Cudownie, że w konkursie głównym FPFF jest miejsce dla autorskiego i tak wizjonerskiego kina. Mi niestety z panem Dumałą nigdy nie było po drodze i "Fin del mundo?" nie będzie wyjątkiem. Historia tu opowiedziana momentami nawet bawi, ale częściej drażni - inscenizacyjną sztucznością, banalnymi dialogami i archaicznością formy, zostawiając widza z pytaniem: po co to wszystko?

- 4
Alicja Olkowska Ocena: 4

Bardzo dziwny film - prędzej widziałabym go w Teatrze Telewizji niż w Konkursie Głównym. Chwilami śmieszny, ale finalnie tak specyficzny, że widz nie wie co ogląda: czy to komedia? Farsa? A może po prostu kaprys reżysera, który chciał zabawić się konwencją i z widzem jednoczenie? Widać, że zależało mu, by tę opowieść przenieść na wielki ekran, czuć to. Historia mnie jednak nie wciągnęła.

3.3

Średnia 4.5 (4 recenzje)

Ocena czytelników: 4.5

6
Tomasz Zacharczuk Ocena: 6

Trochę uboga wersja "Nieoszlifowanych diamentów" na polskim beacie, a trochę powidoki serialowego "Ślepnąc od świateł". Niezwykle energetyczna filmowa przekąska, którą jednak nie da się na zbyt długo najeść. Maciej Musiałowski rozsadza ekran, a Maciej Bochniak skutecznie mu to umożliwia sprawną reżyserią. Tempo jest obłędne, dlatego ogląda się to na jednym wdechu. Byłaby nawet wyższa ocena, gdyby nie miałkie zakończenie i jednak trochę mało rapu. Solidne jakościowo kino gatunkowe, którego wciąż nie kręci się u nas zbyt dużo. Na festiwalowe nagrody raczej bez szans.

4
Magda Mielke Ocena: 4

To mógł być znakomity film - o złym wyborze i jego konsekwencjach. Zamiast tego dostajemy z minuty na minuty coraz bardziej chaotyczną i nieprawdopodobną historię w duchu heist movie. Dzieje się tak dużo i tak szybko, że widz nie ma szans poznać i zbliżyć się do głównego bohatera. Liczba absurdów nie pomaga. Wyszła komedia omyłek, tylko nikt się nie śmieje.

4
Anna Starostka Ocena: 4

Musiałowski robi co może, ale absurdy w scenariuszu mu nie ułatwiają. Świetne tempo, koncepcja, której wciąż mało w naszej kinematografii, to na plus. Jednak ciężkostrawne dialogi i banalne rozwiązania fabularne nie pozwoliły na większe zaangażowanie w tę historię. A miałam nadzieję, bo przecież Bochniak umie zrobić to lepiej.

4
Alicja Olkowska Ocena: 4

Od samego początku wiadomo, co wydarzy się dalej i jak potoczą losy głównego bohatera. Brakuje tu zaskoczenia, świeżości, mam wrażenie, że widziałam już tę historię wiele razy. Plusy za kreację Macieja Musiałowskiego i muzykę.

4.5

Średnia 6.8 (4 recenzje)

Ocena czytelników: 7.4

7
Tomasz Zacharczuk Ocena: 7

Naprawdę udana komedia, do tego mocno na czasie. Dodatkowe plusiki za obsadę i wspaniałą scenografię. Bardzo obiecujący debiut Adriana Apanela, który reżyserskie umiejętności szlifował przecież w Gdyni. Ciekawie rozwinął pomysł zapoczątkowany w krótkometrażowej "Stancji" i wykazał się nie tylko zmysłem obserwacji, ale również umiejętnością ubrania swoich spostrzeżeń w komediową formę.

6
Magda Mielke Ocena: 6

Milenialsowy „Dzień świra”, czyli całkiem sympatyczna komedia o szukaniu pierwszej pracy z całą plejadą ekscentrycznych postaci (Eleryk wymiata!). Przyjemne, lekkie kino, pełne trafnych spostrzeżeń, z kilkoma udanymi żartami. Czuć, że zrobione przez młodych dla młodych. Niestety, nie obyło się bez błędu debiutanta i wrzucono do tego garnuszka wszystko, co było pod ręką - cały ten klimat domu strachów nijak ma się do na wskroś współczesnej historii.

7
Anna Starostka Ocena: 7

Największym horrorem okazuje się po prostu wejście w dorosłe życie. I jak tu się z tym nie zgodzić? Sceny z życia świeżo upieczonego magistra bankowości w całości składają się na jedną, wielką komedię omyłek. Slapstickowy humor, seria niefortunnych zdarzeń i ten wiecznie nieproszony sąsiad Jarek z dobrą radą na wszystko. Czuć w tym filmie młodość i to nie tylko ze względu na obsadę, ale również na spojrzenie, dystans i świeżość. Potrzeba nam więcej współczesnych tytułów, które w ironiczny sposób komentują rzeczywistość. Kolejny udany debiut reżyserski.

7
Alicja Olkowska Ocena: 7

Kompletne zaskoczenie! Tylko teoretycznie odrealniona historia, bo zwykłe życie samo w sobie potrafi przypominać horror. Radość, że ten film powstał i to w takiej formie tym większa, że reżyser jest absolwentem Gdyńskiej Szkoły Filmowej. Adrian Apanel przypomniał, że polscy filmowcy wciąż potrafią kręcić filmy nieoczywiste i dające do myślenia.

6.8
Imago

Typujemy zwycięzców festiwalu filmowego w Gdyni (recenzja)

Postpunkowy dramat psychologiczny o młodej kobiecie łaknącej życia pośród szarości PRL. Opowieść o więzi matki i córki, głodzie wolności, seksie i medytacji. Historia rozpoczyna się w Trójmieście w 1987 roku, a kończy w 1989, po pierwszych wolnych wyborach w Polsce. Jej tłem jest buntownicza trójmiejska scena muzyczna końca lat osiemdziesiątych, kulturalny i społeczny fenomen tego okresu i zapowiedź rewolucyjnych zmian w Polsce. więcej »

Średnia 6.3 (3 recenzje)

Ocena czytelników: 5.2

6
Tomasz Zacharczuk Ocena: 6

Hipnotyzujący psychologiczny dramat o pragnieniu wolności i bliskości, a zarazem barwny portret trójmiejskiej alternatywy lat 80. To się sprawdza. Nie sprawdza się natomiast jako fabularnie zamknięta opowieść, która w połowie filmu po prostu gaśnie, gubi sens i przestaje interesować. Mogą posypać się nagrody za świetną Lenę Górę, muzykę Smolika i zdjęcia, które znakomicie korespondują z emocjami głównej bohaterki. "Imago" intryguje, ale i pozostawia z niedosytem.

6
Magda Mielke Ocena: 6

Ten film jest jak transowy koncert. Chropowaty obraz, hipnotyzująca muzyka, drażniąca melancholia, a wszystko oparte na alternatywnej scenie muzycznej Trójmiasta lat 80. i nieschodzącej z ekranu, charyzmatycznej Lenie Górze. Choć sporo rzeczy się tu nie udało, to zamiast skupiać się na nich, dałam się porwać temu ekranowemu szaleństwu.

7
Anna Starostka Ocena: 7

"Stale niestała" tak brzmiał roboczy tytuł najnowszego filmu Olgi Chajdas. Filmu o kobiecie, szukającej drogi do wyrażenia siebie. Bunt, krzyk i nieposkromiona energia znajdują akceptację na scenie. Bez sławy, rozgłosu i splendoru - ma być tylko sztuka, bo dzięki niej Ela może oddychać swobodnie. Może oddychać w ogóle. Bohaterka momentami jest łudząco podobna do stojącej twarzą w twarz ze słońcem Kory - odważna i nieokiełznana. Odważna, bo postanowiła żyć po swojemu, tworząc przy tym mur nie do przejścia. Trudna podróż, szczególnie dla odtwórczyni głównej roli Leny Góry, która wcieliła się w swoją matkę. Historia opowiedziana z doskonałym muzycznym tłem, za które odpowiada niezastąpiony Andrzej Smolik.

- 6.3

Średnia 4.0 (3 recenzje)

Ocena czytelników: 6.8

4
Tomasz Zacharczuk Ocena: 4

Patologia i Alkoholizm. Edycja Polska. Odcinek 53788. Banały w scenariuszu, pustka w dialogach, niepoparty w zasadzie niczym ekshibicjonizm głównego problemu i rozcieńczona fabuła. Podczas seansu chciałem być jak Dawid Ogrodnik i jego śląska gwara, czyli pojawiać się (na krótkie wartościowe momenty) i znikać. Z naciskiem na to drugie. Z obsady (i to jakiej!) tylko Gorol godna uwagi. Ogrodnik tak szarżuje, że w pojedynkę mógłby obrobić szychtę w kopalni.

3
Magda Mielke Ocena: 3

Ło pierona! Mniej subtelnie i bardziej stereotypowo się nie dało. Scenariusz jak z paradokumentu, środki stylistyczne z „Kac Wawy”, a aktorstwo… Dlaczego tak zdolni aktorzy wzięli w tym udział?! Nic się tu nie zgadza, a wątki połączono na siłę. Miało być mocno i głęboko, a wyszło tak płytko, że współczuję wszystkim Ślązakom, którzy będą to oglądać.

5
Anna Starostka Ocena: 5

Niezwykła Małgorzata Gorol, przez cały czas chciałam jej pomóc zamknąć drzwi, których ona zamknąć nie umiała. Film niebezpieczny, wywołujący skrajne emocje, ale potrzebny, bo o destrukcyjnym działaniu alkoholu mówić trzeba. W samej historii zabrakło mi wiarygodności - jedna rozmowa z księdzem raczej nie pozbawi alkoholika potrzeby picia.

- 4.0
Kos

Recenzja filmu "Kos". Więckiewicz i Braciak odlecieli w kosmos (recenzja)

Wiosna 1794 roku, w Polsce wrze. Do kraju wraca generał Tadeusz „Kos” Kościuszko, który planuje wzniecić powstanie przeciwko Rosjanom, mobilizując do tego polską szlachtę i chłopów. Towarzyszy mu wierny przyjaciel i były niewolnik, Domingo. Tropem Kościuszki podąża bezlitosny rosyjski rotmistrz, Dunin, który za wszelką cenę chce schwytać generała, zanim ten wywoła narodową rebelię. więcej »

Średnia 8.5 (4 recenzje)

Ocena czytelników: 7.6

9
Tomasz Zacharczuk Ocena: 9

Co za petarda! Ależ to jest nakręcone i zagrane. Rewelacyjna zabawa konwencjami filmowymi i historią w tle. Mocno "tarantinozowane", ale jakże świeże na polskim gruncie i aktualne w kontekście polsko-polskich zatargów. Ścisły top tego festiwalu. Znakomita reżyseria, intrygujący scenariusz i aktorski pojedynek Więckiewicza z Braciakiem godny starcia o olimpijskie złoto. Chętnie wróciłbym i obejrzał raz jeszcze. Takich produkcji, odważnych i koncepcyjnych, nasze kino potrzebuje jeszcze więcej.

8
Magda Mielke Ocena: 8

Wspaniały! Nareszcie ktoś zrobił film historyczny na nasze czasy - inteligenty, mięsisty, trzymający w napięciu i brawurowo zagrany (jednak można bez patosu). Cała galeria znakomitych postaci z Ignacym Bieleni na czele. Porównania do Tarantino absolutnie słuszne, choć ma ten film swój własny styl.

8
Anna Starostka Ocena: 8

Duże zaskoczenie festiwalowe! Wreszcie film historyczny ukazany od innej strony, bez zbędnego patosu. Ważniejsze i ciekawsze są tam intelektualne potyczki niż zbrojenia i przelew krwi. Chociaż krwawych ujęć nie brakowało. Sensowny, ciekawy i zaskakujący scenariusz wypełniony przemyślanym i odpowiednio wyważonym humorem. Doskonała rozgrywka hazardowa w wykonaniu Braciaka, Więckiewicza, Grochowskiej i Mitchella. Mam nadzieję, że tu posypią się nagrody. Idźcie koniecznie!

9
Alicja Olkowska Ocena: 9

Cóż to za bezczelny i zuchwały film! A jak zagrany i nakręcony! Dawno w polskim kinie nie było takiego rozmachu, takiej bezpretensjonalności. Maślana po mistrzowsku, niczym Tarantino, wymieszał filmowe gatunki: mamy tu western („Django”!), komedię, kino akcji i nawet kostiumowe. Pewnie nie każdemu przypasuje takie opowiadanie historii Polski, bo przemocy tu wiele i to na dodatek w stylu tarantinowiczowskim, za to martyrologii nie ma wcale. I dobrze! Historia o „Kosym” jest jedynie pretekstem do tego, by powiedzieć coś bardziej uniwersalnego i zadziwiająco aktualnego. Zabrakło mi jedynie szarości wśród złych bohaterów: byli po prostu odrzucająco bezwględni i zdemoralizowani. Przydałby się jakiś niuans, by zobaczyć bogatszą postać, ale to drobiazg! Film nic na tym nie traci. I nie dziwi, że na główny festiwalowy pokaz zjechała zaskakująco duża ekipa produkcji. Oni wiedzą, że przyjechali tu po wygraną.

8.5
Lęk

Typujemy zwycięzców festiwalu filmowego w Gdyni (recenzja)

Magdalena Cielecka i Marta Nieradkiewicz jako siostry w porywających kreacjach aktorskich, jakich w polskim kinie nie było od lat. „Lęk” nominowanego do Oscara Sławomira Fabickiego zabiera widzów w podróż poprzez śmiech i łzy, miłość i nienawiść, radość i smutek, aż do poruszającego finału, który zostaje w sercu na zawsze. Małgorzata kontroluje każdy aspekt swojego życia. Mocno stąpa po ziemi, jest zdecydowana i świetnie zorganizowana. Wszystko poświęciła karierze. Młodsza siostra Łucja jest jej przeciwieństwem - spontaniczna, wiecznie poszukująca, czasem zagubiona. Spełnia się jako matka. Choć ich życiowe drogi często biegły w odmiennych kierunkach, dziś splatają się podczas najważniejszej podróży. Małgorzata jest nieuleczalnie chora, a Łucja ma ją zawieźć do renomowanej kliniki w Szwajcarii. Każda z nich inaczej widzi cel tej podróży. Dla Małgorzaty ma to być ostatnia droga, chce odejść na własnych warunkach. Z kolei Łucja wierzy, że przekona siostrę do zmiany decyzji i podjęcia walki o życie. Przed nimi czas rozmów, kłótni, płaczu i śmiechu. Czy będą potrafiły znów być ze sobą tak blisko jak kiedyś? To będzie ich najważniejsze spotkanie. Czy okaże się także ostatecznym rozstaniem? więcej »

Średnia 5.8 (4 recenzje)

Ocena czytelników: 7.0

6
Tomasz Zacharczuk Ocena: 6

Kino drogi trochę bez celu. W fabule on oczywiście jest, ale emocjonalnie chyba nie dojechałem tam, gdzie życzyliby sobie tego twórcy i ja sam. Jedna konkretna scena w połowie filmu i ta mocniejsza na koniec to jednak mało. Ubogo w scenariuszu i dialogach, ale przebogato w aktorskiej jakości. Duet Nieradkiewicz - Cielecka do ozłocenia. I za to głównie ocena w górę. W innej konfiguracji (szczególnie bez Cieleckiej) ten film dużo by stracił.

6
Magda Mielke Ocena: 6

Przyzwoity film drogi o odchodzeniu, siostrzeństwie i godności. Ciekawa, choć zbyt wystudiowana rola Cieleckiej i naturalna Nieradkiewicz to największy plus. Z jednej strony doceniam, że reżyser postawił na mniej niż więcej i opowiedział tę historię bez emocjonalnego szantażu, z drugiej strony brakuje autentyzmu i złapania za serce. Być może to kwestia przewidywalnego i wtórnego scenariusza.

6
Anna Starostka Ocena: 6

Od początku wiadomo jak ta historia się skończy. Nie pojawiło się w scenariuszu nic zaskakującego, a w sferze emocjonalnej raczej wieje nudą. Świetny duet Marty Nieradkiewicz i Magdaleny Cieleckiej, które siłując się między scenami, pokazały jak silna i specyficzna łączyła je więź. Kino drogi, ale mam wrażenie, że w teorii ta droga miała być znacznie ciekawsza. Sławomir Fabicki dobrze wie jak grać z nut wrażliwości, jednak na pięciolinii tego filmu zabrakło jakiegoś istotnego dźwięku.

5
Alicja Olkowska Ocena: 5

Filmowa podróż z Magdaleną Cielecką i Martą Nieradkiewicz momentami mocno się dłuży, bywa wyboista i męcząca. Są momenty, gdy rzeczywiście akcja przyspiesza i robi się „gęsto” od emocji, zwłaszcza w finale, jednak to trochę za mało, by dać wyższą ocenę.

5.8

Średnia 3.7 (3 recenzje)

Ocena czytelników: 7.5

4
Tomasz Zacharczuk Ocena: 4

Miał być film o człowieku, wyszedł film o idei. Na pewno pięknej i chwalebnej, ale wolałbym jednak obejrzeć wnikliwy i pogłębiony portret rotmistrza, który po prostu zasługiwał na lepszą opowieść. Ogromny chaos w fabularnej chronologii i montażu tylko potwierdza zawirowania wokół tej produkcji. Film za 36 mln zł? Najwidoczniej ktoś zapomniał postawić przecinka pomiędzy tymi cyframi, bo tak potężnego budżetu nie widać choćby w jednej scenie. Wykuwanie pomników niech filmowcy zostawią rzeźbiarzom. Chciałbym, by wybitne jednostki zasługiwały na wybitne kino. Cóż, muszę czekać dalej.

3
Magda Mielke Ocena: 3

Jeden wielki chaos, który kupy się nie trzyma. Wszystko jakieś takie papierowe i infantylne, pozbawione serducha. Film nadający się co najwyżej do poniedziałkowego Teatru Telewizji niż do Konkursu Głównego.

- 4
Alicja Olkowska Ocena: 4

Za dużo patosu, za mało kina. Umyka ważna historia Pileckiego - wciąż czeka na reżysera, który umiejętnie przeniesie ją na wielki ekran i opowie z właściwą wrażliwością. Akcja toczy się topornie i przyspiesza dopiero na koniec, zdecydowanie za późno, gdy widz jest już zmęczony seansem. Szkoda.

3.7

Średnia 4.8 (4 recenzje)

Ocena czytelników: 7.5

4
Tomasz Zacharczuk Ocena: 4

Czekałem na choćby jeden fabularny twist i moment, w którym akcja wskoczy nareszcie na wyższe obroty. I tak w tym trybie "stand-by" dotrwałem do napisów końcowych. Kidawa-Błoński próbuje co prawda reanimować to, co z pierwszej części zostało, ale to za mało, by uznać kontynuację tej historii za udaną i przede wszystkim potrzebną. Całość zwyczajnie nie angażuje, brak tu sprawnego tempa i treści w scenariuszu. Ta "Różyczka", w przeciwieństwie do filmu sprzed dekady, nie ma kolców.

5
Magda Mielke Ocena: 5

Momentami czułam się jakbym oglądała serial na TVN-ie, ale i tak wyszło lepiej niż sądziłam. Historia trochę na siłę i z łopatologicznie serwowanymi tezami, ale ogląda się to z zainteresowaniem.

5
Anna Starostka Ocena: 5

Pomysł na kontynuację kultowego już dramatu z 2010 roku wydawał się nieco ryzykowny, bo po co? I trochę właśnie z takim pytaniem zostałam po seansie Różyczki 2 w reżyserii Jana Kidawy - Błońskiego. Sam wątek fabularny jest nawet ciekawy, może problem w tym, że znowu w scenariuszu znalazło się za dużo dobrych pomysłów i nie wystarczyło dla nich miejsca na taśmie. Natomiast świetnie patrzyło się na Magdalenę Boczarską i Roberta Więckiewicza w nowym miejscu na osi czasu. Film nie powala i raczej niczym nie zaskakuje.

5
Alicja Olkowska Ocena: 5

Film, na który chyba nikt nie czekał. Czy dalsza historia Różyczki była komuś potrzebna? Chyba nie, jednak drugą część całkiem lekko się ogląda. Nie jest to film, który przykuwa widza emocjami, sama intryga też niespecjalnie powala i wbija w fotel. To po prostu dobry film na wieczór przed telewizorem, niestety daleko mu do pierwszej części. Plus za obecność Marii Seweryn, która gra tu córkę Adama Warczewskiego, w którego w pierwszej „Różyczce” wcielał się jej ojciec, Andrzej Seweryn. Takich smaczków było tu więcej i to warto docenić. Dobra Boczarska, jak zawsze solidny Więckiewicz (szkoda, że tak mało) i trudna do zaakceptowania charakteryzacja filmowej Kamili.

4.8

Średnia 2.7 (3 recenzje)

Ocena czytelników: 3.6

3
Tomasz Zacharczuk Ocena: 3

Sztachnąłem się dymem i podziękuję. W przeciwieństwie do swojego ostatniego filmu ("Żużel") Kędzierzawska nakręciła w końcu "jakieś" kino. O ile forma jeszcze intryguje, o tyle jednak infantylna treść i monotonne dialogi zamieniają te filmowe sny w koszmary. Szanuję za pomysł na aktorski powrót Globisza. Wolę już takie nieudane eksperymenty od zupełnie nijakiego "Świętego" i tylko za to podnoszę końcową ocenę. Lepszy byłby z tego krótki metraż. Wychodzącym z seansu widzom się nie dziwię.

3
Magda Mielke Ocena: 3

Czego się nie robi z miłości do Krzysztofa Globisza? Np. wymyśla się film, w którym będzie mógł on zagrać rolę na miarę swoich sił, albo wysiaduje się 100 minut na absolutnie niestrawnej projekcji mimo mdłości („jaka depresja? porządnego chłopa ci trzeba”). Siedem lat temu Mateusz Pakuła i Eva Rysowa przygotowali spektakl, który pozwolił Globiszowi po udarze mózgu wrócić na scenę teatru. Miałam okazję oglądać go kilkakrotnie, w różnych odstępach czasu, obserwując jak z każdym kolejnym wyjściem na scenę Globisz jest w stanie sprawniej wypowiadać słowa, ograniczając liczbę mimowolnie rzucanych przekleństw. Tamten eksperyment się udał. Co zawiodło tutaj? Niemal wszystko: poczynając od pomysłu, przez banalne dialogi, po formę, która po paru minutach zaczyna męczyć.

- 2
Alicja Olkowska Ocena: 2

Piszę to ze smutkiem, ale ten film ogromnie mnie rozczarował i zmęczył, a przecież D. Kędzierzawska to wspaniała reżyserka, która ma na koncie naprawdę dobre filmy. „Snów pełnych dymu” nie uratuje wyczekiwana rola K. Globisza, choć cieszy jego powrót na wielki ekran. Nudne dialogi, irytująca praca kamery… nie. Jedno wielkie nie.

2.7
Święto ognia

Recenzja filmu "Święto ognia". Film jak kubek kojącej herbaty (recenzja)

Siostry zmagają się z własnym ciałem. Jedna, pchana ambicjami szuka granic jego możliwości, dla drugiej ciało to więzienie. Jedna wierzy, że przed wspomnieniami uratuje ją balet. Druga obserwuje świat z balkonu z taką uwagą, że widzi i słyszy więcej. Ich ojciec ucieka do jedynego miejsca, w którym czuje, że żyje naprawdę. Każde z nich obłaskawia przeszłość i oswaja teraźniejszość. Film jest ekranizacją powieści Jakuba Małeckiego. więcej »

Średnia 6.0 (3 recenzje)

Ocena czytelników: 7.5

5
Tomasz Zacharczuk Ocena: 5

Film, który właściwie niczym nie wybija się ponad przeciętność. Może poza kreacjami świetnej Kingi Preis i solidnego Tomasza Sapryka. Opowieść w klimacie "feel-good movie" z dużym naciskiem na "good", ale już znacznie słabszym na "feel". Często przypomina luźny zlepek scen, a nie spójną i przede wszystkim angażującą całość. Serduszko przy "Święcie ognia" ogrzać owszem można, ale jedynie na chwilę. Trochę mało.

6
Magda Mielke Ocena: 6

Typowy film Dębskiej. Gorzka historia podana w słodkim (miejscami za słodkim) sosie. Trochę dziwne wybory adaptacyjne (brak znaczących wątków występujących w książce), niemniej przyjemnie się to ogląda. Dobrze obsadzone role sióstr, solidna rola Sapryka i cudowna, acz powtarzalna Preis. Nagród (poza nagrodą publiczności) nie wróżę, ale jako niedzielne wyjście do kina polecam.

7
Anna Starostka Ocena: 7

Zapewne nie jest to film, który wyjedzie z Gdyni z licznymi nagrodami (duże szanse na nagrodę publiczności) jednak jest to pozycja, po której trudno się nie uśmiechnąć. Ciężkości, trudy i zmagania równo rozłożone na każdego bohatera, więc pierwsze skojarzenia z filmem Macieja Pieprzycy "Chce się żyć" szybko ulatują. Sceny brawurowo kradnie wspaniała Kinga Preis, która dosłownie koloruje życie bohaterów! Ktoś powie, że bajka, tak w życiu nie jest. Pewnie nie, ale odrobina szaleństwa i dystansu może być receptą na szczęście.

- 6.0

(2 recenzje)

Ocena czytelników: 7.0

3
Tomasz Zacharczuk Ocena: 3

Potencjał tej opartej na faktach opowieści wyparował po kwadransie. Potem ciężko było już mi wrócić do jej sensu, bo nie wiedziałem czy oglądam historyczny dramat, polityczny thriller, teatr telewizji, a może milicyjną rekonstrukcję zdarzeń. Było coś o zaginionej rzeźbie, ale faktycznie zaginął tutaj przede wszystkim scenariusz z wartkimi zwrotami akcji i wyrazistymi postaciami. Alegorie, symbolizm, mistycyzm - wszystko ostatecznie obróciło się w filmową groteskę, na którą przykro było patrzeć. Podobnie jak na aktorów męczących się w przyciasnych rolach. "Świętemu" krzyż na drogę.

3
Magda Mielke Ocena: 3

“Kod da Vinci” to to nie jest. Film, który sam nie wie, czym chce być. Trochę tu policyjnego śledztwa, trochę dramatu obyczajowego o Polsce połowy lat 80., trochę metafizyki, trochę propagandy serwowanej łopatą. Scenariusz nie trzyma w napięciu, a na aktorów, którzy męczą się w swoich rolach aż przykro patrzeć.

- - -

Średnia 6.7 (3 recenzje)

Ocena czytelników: 6.8

7
Tomasz Zacharczuk Ocena: 7

Wyważona w emocjach i bazująca na prostych środkach dekonstrukcja mitu o wiejskiej solidarności. Film nakręcony i zagrany bez grama fałszu. Taka kinowa uczciwość jest w cenie. Bardzo dobry debiut Grzegorza Dębowskiego, który świetnie poprowadził aktorów. Jeden z lepszych tegorocznych scenariuszy. Chętnie zobaczyłbym kolejny projekt Dębowskiego z ciut większym budżetem, choć ten akurat w przypadku "Tyle co nic" absolutnie nie przeszkadzał.

7
Magda Mielke Ocena: 7

Pierwsze spore zaskoczenie na FPFF. Prosty, surowy i skromny film, który ujmuje szczerością i naturalnością. Cudownie ogląda się te nieograne twarze, patrzy na prostą scenografię i słucha tych prawdziwych, życiowych dialogów. Wycinek zwyczajnego żyćka, bez cienia fałszywych tonów. Bardzo udany debiut Grzegorza Dębowskiego.

6
Anna Starostka Ocena: 6

Scenariusz napisany przez życie. Realistyczny obraz polskiej wsi i rzeczywistości, w której trudno żyć. Spór polityczny z tragedią w tle i strach przed utraceniem tego co w życiu najważniejsze. Reżyser Grzegorz Dębowski chwilę przed rozpoczęciem projekcji powiedział, że film może nie miał dużego budżetu, ale był robiony prosto z serca. Tak właśnie jest - szczerze i z potrzeby opowiedzenia pewnej historii. Debiut reżyserki, któremu warto poświęcić czas.

- 6.7


Obaj zresztą przemierzają polskie ziemie w konkretnym celu. Chodzi bowiem o wybadanie społecznych nastrojów w kontekście zaplanowanego powstania, w którym po raz pierwszy u boku szlachty ma zawalczyć chłopstwo. Pogodzenie obu klas, nawet w perspektywie walki ze wspólnym przecież wrogiem-Moskalem, nie będzie łatwe. Widać to choćby w równolegle prowadzonym wątku Ignaca (Bartosz Bielenia), szlacheckiego bękarta, który marząc o nadaniu mu herbu, wykrada testament ojca i ucieka przed prawowitym spadkobiercą majątku zmarłego, Stanisławem (Piotr Pacek).

Przewrotny los sprawia, że wkrótce wszyscy bohaterowie trafiają do domu Pułkownikowej (Agnieszka Grochowska), gdzie dochodzi do otwartej konfrontacji. Zanim ona jednak nastąpi, napiętą atmosferę dodatkowo jeszcze zagęszcza pojawienie się w dworze rosyjskiego rotmistrza Dunina (Robert Więckiewicz). Rozpoczyna się pasjonująca gra pozorów i słownych uników. Nie tylko w wydaniu polsko-rosyjskim, ale przede wszystkim polsko-polskim.

Zwiastun filmu "Kos"

Lekcja historii profesora Maślony



Zapewne dziewięciu na dziesięciu reżyserów, którym wpadłaby w ręce okazja do sportretowania na ekranie Tadeusza Kościuszki, połasiłoby się na ogrywanie słynnej insurekcji lub (przy większych możliwościach budżetowych) sfilmowanie całej biografii generała, łącznie z jego udziałem w amerykańskiej wojnie domowej. Paweł Maślona, na szczęście, jest tym jednym z dziesięciu, którego nie interesuje kręcenie historycznego kina na klęczkach i z nosem w szkolnych podręcznikach. Twórca "Ataku paniki" z wydatną pomocą scenarzysty, Michała A. Zielińskiego, zrezygnował z dydaktycznego tonu na rzecz autorskiej opowieści, w której nie ma miejsca na suchą faktografię, batalistyczne sekwencje i językowy patos.

"Kos" bazuje bowiem przede wszystkim na doskonałym inscenizowaniu i błyskotliwych, iskrzących i ważących każde słowo dialogach. Przekomicznych w wydźwięku, jak choćby w scenie rozmowy Kościuszki z palącą się do walki szlachtą czy podczas stolikowego wywodu o eksporcie cukru, ale i refleksyjnych, ukierunkowanych głównie na punktowanie naszych polskich wad narodowych. Znamienne jest zresztą, że celną diagnozę stawia tutaj rosyjski rotmistrz mówiący w jednej ze scen, że najbardziej i najzagorzalej lubimy walczyć sami ze sobą. Bije z tych słów niezwykle aktualny przekaz. Kłóciliśmy się, gdy wyborów (pod zaborami) nie mieliśmy. Kłócimy się, gdy wybory mamy i organizujemy je sobie sami.

"Kos" nie jest filmową biografią Tadeusza Kościuszki. To raczej zabawa różnymi konwencjami w oparciu o historyczny materiał źródłowy. "Kos" nie jest filmową biografią Tadeusza Kościuszki. To raczej zabawa różnymi konwencjami w oparciu o historyczny materiał źródłowy.

Insurekcja tarantinowska



Paweł Maślona, wbrew rozrywkowej formie swojego filmu i zabawie konwencjami, funduje nam więc całkiem rzeczową, a nader wszystko intrygującą lekcję historii. Nie byłaby ona jednak tak owocna i zajmująca, gdyby nie zapożyczone od Tarantino pomoce naukowe. To nie tylko wspomniane już otwarcie w stylu "Django", ale przede wszystkim kapitalne sceny w dworku będące wypadkową "Nienawistnej ósemki" (sekwencja w saloonie) i "Bękartów wojny" (scena w piwnicy). Kto pamięta tę budowaną konsekwentnie i drobiazgowo dramaturgię, dozowanie napięcia i humoru oraz szaloną i krwawą eskalację ekranowych wydarzeń, ten wie, o co chodzi.

Oczywiście można trochę ponarzekać na ilość zapożyczeń od twórcy "Pulp Fiction", ale któż we współczesnym, gatunkowym kinie nie wzoruje się na Tarantino. Jak czerpać wzorce, to od najlepszych w fachu. Rozgrzeszenie się więc należy. Tym bardziej że Paweł Maślona sporo również dokłada od siebie. Ma pełną kontrolę nad swoim filmem i umie ważyć gatunkowe proporcje. To dzięki jego świetnej reżyserii "Kos" nie rozpada się pod ciężarem wielu konwencji i w każdym elemencie filmowego rzemiosła wygląda wspaniale.



Więckiewicz i Braciak odlecieli w kosmos



Można mieć dramaturgiczny talent do opowiadania historii, dysponować dialogami naostrzonymi jak oręż kosynierów i inscenizować z największą fantazją, lecz jeśli nie ma się do tego wszystkiego odpowiednich wykonawców, to frajda kończy się na czytaniu scenariusza. Paweł Maślona odpowiednio jednak zadbał o to, by tak się ostatecznie nie stało. Zebrał więc na planie specjalistów wręcz wybitnych w swoich kreacjach. To, co we wspólnych scenach wyczyniają Robert Więckiewicz i Jacek Braciak, to jest jakiś aktorski kosmos. To jak pojedynek przy szachownicy dwóch utytułowanych arcymistrzów, których bój chciałoby się śledzić w nieskończoność.

Klasą samą w sobie jest Bartosz Bielenia, Jason Mitchell wygrywa każdą sceną, a te konsekwentnie też kradnie Łukasz Simlat. O godną reprezentację pań zadbała natomiast Agnieszka Grochowska (szkoda trochę niewykorzystanej w pełni Matyldy Giegżno). Już przy recenzowaniu "Chłopów" nieprzyznawaną przez gdyńskie jury nagrodę za najlepszy zespół aktorski wręczałem obsadzie właśnie tej produkcji. Po seansie "Kosa" tego wyboru już pewien nie jestem.

Recenzja filmu Recenzja filmu "Chłopi" z 48. FPFF. Oklaskom nie było końca

Nie mam natomiast żadnych wątpliwości co do tego, że najnowsze dzieło Pawła Maślony wyjedzie z 48. FPFF z nagrodami. Nie można bowiem nie docenić projektu tak odważnego i bezczelnego w formie, wybitnego na poziomie aktorskim i przemyślanego na etapie scenariusza. "Kos" jest fenomenem współczesnego polskiego kina, zjawiskiem wręcz popkulturowym (żadna biografia nie rozkocha widzów w Tadeuszu Kościuszce tak, jak ten film) i triumfem autorskiego podejścia do ekranizowania naszej historii. Film petarda.

9/10   Ocena autora
+ Oceń film

Wydarzenia

48. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni (2 opinie)

(2 opinie)
27-320 zł
festiwal filmowy

Film

7.6
81 ocen

Kos (37 opinii)

(37 opinii)
akcja, dramat historyczny

Opinie (65) ponad 10 zablokowanych

Wszystkie opinie

  • dlaczego nie ma recenzji filmu "sound of freedom" dźwięk wolności , jest już w kinach w PL ? (2)

    • 10 2

    • Bo Trojmiasto.pl to nie serwis kinowy ;) (1)

      Poszukaj recenzji na stronach, które tylko piszą tylko o kinie

      • 7 4

      • ale głupia wypowiedz

        • 0 0

  • (7)

    Bez przesady z tą recenzją,ja mam zgoła inne zdanie,ot film poprawny ale arcydzieło to nie jest.

    • 9 11

    • a byłeś? ;) (5)

      • 3 3

      • (4)

        Naturalnie,jestem na festiwalu gościem honorowym.

        • 6 5

        • Doktor jest organizatorem prestiżowego festiwalu filmowego (1)

          na Rodos

          • 9 1

          • Gdzie premiery mają największe kinowe hity - na telefonie z jakiegoś pirackiego serwisu...

            • 4 0

        • sądząc z zalewu twoich wpisów na tym portalu (1)

          to niespecjalnie przykładasz się do oglądania filmów

          No ale twój inny idol, aka długopis, też nie oglada filmów ale je krytykuje

          • 7 4

          • Po obejrzeniu filmu 'Kolos z RODos' z 1961 roku

            żaden film nie jest w stanie wywrzeć na doktorze większego wrażenie, po prostu go nudzą...

            • 3 1

    • jesli jest antypolski to sie sprzeda

      • 0 0

  • Dziękuję za recenzję, wybieram się (12)

    ale co z recenzją Zielonej Granicy? To przełomowe dzieło nie powinno być zamilczane przez wolne media!

    • 39 41

    • a co jest na liście festiwalowej?

      • 9 0

    • Raczej zhańbione "dzieło". (6)

      • 15 16

      • Powinni puszczać je na festiwalach w Afryce i na Bliskim Wschodzie (5)

        "Matki z dziećmi" z przerażenia nie odważyliby się pojechać na Białoruś i forsować płotu

        • 25 5

        • dokładnie tak, szkoda ze prawda nie jest taka jak w filmie przedstawiona (4)

          • 15 8

          • Skąd wiesz? Widziałeś film? Byłeś na granicy? (3)

            • 7 10

            • Jakby to była prawda (2)

              to Grupa Granica już dawno leżałaby zakopana gdzieś w lesie

              • 8 5

              • Jeszcze cztery lata obecnej władzy i tak będzie. (1)

                • 6 11

              • przez te cztery lata zakupią wehikuł czasu?

                • 1 1

    • Miej litość dla moderatorów! Wiesz ile by musieli nakasować krytycznych opinii pod taką recenzją?

      • 11 0

    • paszkwil antypolski powinien być przemilczany przez polskie media (1)

      • 7 16

      • Nie widziałeś, ale masz opinię, co?

        • 8 2

    • Dzisiaj ,,Zielona granica" wchodzi do kin.

      Będzie warto podyskutować na jej temat po obejrzeniu.

      • 9 2

  • No to PISowcy będą musieli nakręcić kolejny dokument (4)

    do emitowania przed filmem

    • 12 14

    • wszystko fajnie tylko (3)

      Problem w tym że amerykańscy naukowcy niedawno stwierdzili że Kościuszko był kobietą.
      Do wygooglowania. Zbadali miednicę i DNA.

      • 0 4

      • Wygooglowało mi się, że Pułaski była kobietą

        nie Kościuszek...

        • 2 0

      • I może Maria Curie-Skłodowska też?!

        • 2 0

      • Coś słyszałeś

        Ale nie wiesz co ani gdzie. I paplesz żeby paplać

        • 0 0

  • Po patetycznym wstępie recenzji wnioskuję, że to kolejny paszkwil na Polaków... (2)

    • 11 25

    • chłopom z czworakow wydaje się że rozumieją Polskę republikańską i szlachecką

      nic z niej nie rozumiecie

      • 6 0

    • Ciekawe czy ten Domingo to będzie niewolnik Kościuszka

      • 1 1

  • "Zielona Granica" (2)

    u was tez na indeksie...?

    • 2 5

    • Zielona Granica nie bierze udziału w Festiwalu (1)

      Poza tym dziś jest premiera. Recenzować film przed premiera to tylko politycy PiS umieją, a nie każdy ma taki talent jak oni ;)

      • 7 1

      • Nie tylko

        "Smoleńsk" też tak recenzowano

        • 1 1

  • jak sie zostaje krytykiem filmowym? (3)

    • 4 0

    • Najprościej to urodzić się w rodzinie krytyków filmowych

      Tylko tutaj jest jedna próba, jak się nie uda, to powtórzyć się tego nie da.

      • 1 0

    • zapuść włosy i się nie myj

      zapuść włosy i się nie myj + mieć IQ poniżej 85

      • 2 0

    • musisz się zgodzic trzy razy

      • 0 0

  • Opinia wyróżniona

    Super (1)

    Fajnie się czyta i wierzę, że fajnie będzie sie oglądało!

    • 40 3

    • który punktuje nasze narodowe wady...

      ile razy to samo? przeciez to juz nudne, nie ma czegos takiego jak narodowe wady - ludzie są rózni, nie powtarzajcie bredni nazistów czy ku klux klanu

      • 1 0

  • pp (3)

    jak można zachwycać się filmem, który jest kopią Django. Żenujące

    • 13 55

    • Plagiaty (2)

      A polski film "Vabank", który jest totalnym plagiatem "Żądła"?
      Reżyser nawet nie zaprzeczał.

      Polakom film się podobał...

      • 17 5

      • Inspiracja jakimś filmem to nie jest plagiat.

        Rozróżniajmy pojęcia.

        • 4 0

      • Zadło to inna historia - co ty bredzisz?

        • 0 0

  • Pokazuje to wady....

    Po tych smutasach to od razu się spodziewam, że zalet działalności Polski nie będą odgrywać na pewno.

    • 2 6

alert Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.

Kina

Gdańsk

Helios Forum Gdańsk Forum Gdańsk
Helios Alfa Centrum Alfa Centrum
Helios Metropolia Galeria Metropolia
Cinema1 Galeria Morena
Kino Muzeum Muzeum II Wojny Światowej
Kino IKM Instytut Kultury Miejskiej
Kino Spektrum Klub Kot

Sopot

Multikino Sopot Centrum Haffnera

Rumia

Multikino Rumia Galeria Rumia

Wydarzenia

BNP Paribas Kino Letnie Sopot-Zakopane 2024 (1 opinia)

(1 opinia)
10 zł
projekcje filmowe

Blue Lock The Movie - Episode Nagi w Helios Anime

29,90 zł
projekcje filmowe

Kino na Szekspirowskim: Będzie lepiej

19-21 zł
projekcje filmowe